അഞ്ചോ എട്ടോ വര്ഷം പഠിച്ച ഒരു ഡോക്ടര് തനിക്കുള്ള അറിവ് വച്ച് ചികിത്സ ആരംഭിക്കുന്നു. രോഗം ചിലപ്പോള് മാറിയേക്കാം. മാറുന്നില്ലെങ്കില് അയാള് മറ്റൊരു ഡോക്ടര്ക്ക് അല്ലെങ്കില് ആശുപത്രിക്ക് രോഗിയെ കൈമാറും. ഇതിനു റഫര് ചെയ്യുക എന്നു പറയുന്നു.
യഥാര്ത്ഥത്തില് ആ ഡോക്ടര്ക്ക് ആ രോഗിയെ കൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനം തീര്ന്നു എന്നാണു അതിനര്ത്ഥം. ഭൂരിഭാഗം രോഗങ്ങളും ഭേദമാക്കാന് പഠിപ്പൊന്നുമില്ലാത്ത പണ്ടത്തെ അമ്മമാര്ക്ക് നിസ്സാരമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്ന് ഇത്രയും പഠിപ്പുള്ള ഡോക്ടറന്മാര്ക്ക് അത് അതിലും എളുപ്പത്തില് സാധിക്കേണ്ടതാണു? അതിനു കഴിയാതെ രോഗിയെ മറ്റൊരാള്ക്ക് കൈമാറുന്നതിനു പിന്നില് ഹിഡന് അജന്ഡ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ?.
ചികിത്സ കഴിയുമ്പോള് പലപ്പോഴും രോഗി സുഖമായി വീട്ടില് പോകാറില്ല. ജീവിതകാലം മുഴുവന് മരുന്ന് കഴിക്കാനാണു പലര്ക്കും വിധി.
പ്രതിവര്ഷം ആയിരക്കണക്കിനു ഡോക്ടറന്മാരണു പഠിച്ചിറങ്ങുന്നത്.അവര്ക്കറിയാവുന്ന ഏക തൊഴില് മരുന്ന് കുറിക്കുകയാണു. പഠിച്ചിറങ്ങുന്ന ഇത്രയേറെ ഡോക്ടറന്മാര്ക്ക് ജീവിക്കാന് ആ തൊഴിലുവേണം. അതിനു രോഗികള് ഉണ്ടായിരിക്കണം. രോഗികളുടെ രോഗം മാറാതെ നിലനില്ക്കണം. അതിനു വേണ്ടി അവര് രോഗികളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും കൈമാറുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കും.
അങ്ങനെ ഒരു ഡോക്ടര് മറ്റൊരു ഡോക്ടര്ക്ക് രോഗിയെ കൈമാറുന്നു. അയാള് തന്നാലാവുന്നത് എല്ലാം ചെയ്തിട്ടും രോഗം മാറുന്നില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല വര്ദ്ധിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. നടന്നു വന്ന രോഗി ഇപ്പോള് വീല് ചെയറിലോ ICUലോ ആയിരിക്കും. എത്ര ഫലപ്രദമായ നൂതന ചികിത്സ!! അയാള് വേണ്ടതെല്ലാം സമ്പാദിച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ട് അടുത്ത ഡോക്ടര്ക്ക് കൊടുക്കും.
ഇങ്ങനെ ഫുട്ട്ബോളുകളിയില് പന്ത് കൈമാറുന്ന പോലെ രോഗിയെ കൈമാറി, കൈമാറി അവസാനം ഒരു നിവര്ത്തിയുമില്ലാതെ വരുമ്പോള് ആയുര്വ്വേദത്തിന്റെയോ ഹോമിയോപ്പതിയുടേയോ, സിദ്ധയുടേയോ ഗോള്പ്പോസ്റ്റിലേക്ക് നീട്ടിയൊരടി.
“ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. വല്ല ആയുര്വ്വേദമോ മറ്റോ നോക്കിക്കൊള്ളു....."
ഇത്രയും കാലം പ്രതീക്ഷ നല്കിക്കൊണ്ട് ചികിത്സിച്ചത് അലോപ്പതിയാണെന്ന് അവര് മറക്കുന്നു.
മരുന്ന് കൊണ്ടും ചികിത്സയുടെ വ്യഥ കൊണ്ടും രോഗിയും ബന്ധുക്കളും അവശരായിരിക്കുമ്പോഴാണു സുഖമായി മരിക്കാന് ആയുര്വ്വേദം തേടിക്കൊള്ളാന് പറയുന്നത്. പെയിന് ആന്റ് പാലിയേറ്റീവ് ചികിത്സ! അതു പോലും നേരാംവണ്ണം കൊടുക്കാന് ആധുനിക വൈദ്യത്തിനു കഴിവോ സന്മനസോ ഇല്ലെന്നറിയുമ്പോള് കഷ്ടം തോന്നുന്നു.
ഇതിനൊരു മറുവശം ഉണ്ട്.
അലോപ്പതിക്കാര് ഉപേക്ഷിച്ച ഇത്തരം ഒരു രോഗിയെ ആയുര്വ്വേദക്കോളെജിലൊക്കെ പോയി പഠിച്ച് വന്ന ഒരു വൈദ്യന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോള്, അങ്ങനെയുള്ള കേസുകള് കണ്ട് പരിചയിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അയാള് ഒന്ന് പകയ്ക്കും. പക്ഷെ 'ഡോക്ടര്' എന്ന അഭിമാനം കാരണം അയാള്ക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാനും വയ്യ. രോഗിക്കുണ്ടായിട്ടുള്ള ധാതു വൈഷമ്യങ്ങളും, ദോഷവൈഷമ്യങ്ങളും വ്യക്തമായി അറിയുവാന് വേണ്ട അനുഭവമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് യഥാര്ത്ഥ ചികിത്സ നിശ്ചയിക്കാനുമാവാതെ കുഴങ്ങുന്നു. അപ്പോഴാണു പാരമ്പര്യത്തിലെങ്ങോ കേട്ട ഏതെങ്കിലും ഒരു മരുന്നെടുത്ത് പൊട്ടന് മാവിലെറിയുന്ന പോലെ കൊടുക്കുന്നതു. ഭാഗ്യം കൊണ്ട് രോഗി രക്ഷപ്പെട്ടൂ എന്നിരിക്കട്ടെ. പിന്നെ അത്തരം രോഗികള് അവിടേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലുകയായി. പത്രക്കാര് അത് അത്ഭുതമായി ചിത്രീകരിച്ച് പബ്ലിസിറ്റി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാല് അതെങ്ങനെ മാറി എന്ന് മരുന്ന് കൊടുത്ത വൈദ്യനു വിശദീകരിക്കാന് ആവാതിരിക്കുമ്പോള് ആ വൈദ്യശാസ്ത്രം തന്നെ അവഹേളിക്കപ്പെടുകയാണു.
'സിദ്ധി'യുടെയും, 'അത്ഭുത'ത്തിന്റേയും, 'പാരമ്പര്യ'ത്തിന്റേയും മറക്കുടകള്ക്ക് പിന്നില് ഒളിച്ചിരുന്ന് സാമ്പത്തിക നേട്ടം ഉണ്ടാക്കുന്നതില് അത്തരക്കാര്ക്ക് ലജ്ജയൊട്ടില്ലതാനും.
രണ്ടായാലും രോഗവും ചികിത്സയും വല്ലാത്ത ദുരിതമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ കുത്തഴിഞ്ഞ ഒരു രംഗമാണിന്നത്.
ലോറികളില് സ്പീഡ് ഗവര്ണ്ണര് വയ്ക്കാന് നിര്ബ്ബന്ധിക്കുന്ന സര്ക്കാറിനു എന്തു കൊണ്ട് ചികിത്സക്ക് ഒരു ഗവര്ണ്ണറെ വച്ച് കൂടാ?
ആതുരസേവനക്കാര്ക്ക് ഹാലിളകിയേക്കാം. എന്നാലും വരുംകാലങ്ങളില് വോട്ട് ചെയ്യാന് ആളുണ്ടാകണമെന്ന ഒരു വിചാരമെങ്കിലും ബാകിയുള്ളവര്ക്ക് വേണ്ടേ? അതുമില്ല!
ഗവണ്മെന്റിനു വളരെ നിസ്സാരമായി ചെയ്യാവുന്ന ഒരു കാര്യമെങ്കിലും ഉണ്ട്. വിവരസാങ്കേതികരംഗം ഇത്ര വികാസം പ്രാപിച്ച് നില്ക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് വളരെ ഫലപ്രദമായി ചെയ്യാവുന്ന കാര്യം.
ഓരോ ഡോക്ടര്ക്കും ഓരോ id കൊടുക്കണം. അതിനെ ഒരു കേന്ദ്രീകൃത നിരീക്ഷണ ഏജന്സിയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുക. ആശുപത്രികളും, ഫാര്മസികളും, മെഡിക്കല് സ്റ്റോറുകളും, ലാബറട്ടറികളും, സ്കാനിംഗ് കേന്ദ്രങ്ങളും ആ ഏജന്സിയിലേക്ക് ലിങ്ക് ചെയ്തിരിക്കണം. ഒരു മരുന്ന് കുറിപ്പടി എഴുതുമ്പോള്, ഒരു മെഡിക്കല് മാനേജുമന്റ് നിശ്ചയിക്കുമ്പോള് അത് ആ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് സ്വയം റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യപ്പെടണം. അതിനു കമ്പ്യൂട്ടറിനേയും വിവര സാങ്കേതിക വിദ്യയേയും ആശ്രയിക്കാം. അതിനും വേണ്ടേ 'ഇറോട്ടിസ'ത്തിനു പുറമേ എന്തെങ്കിലും ഉപയോഗം? ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോള് ഒരു രോഗിയുടെ മെഡിക്കല് ഹിസ്റ്ററി പരിശോധിച്ച് പാകപ്പിഴകള് വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാനാകും. എന്ത് മരുന്നു കൊടുത്തു. ആ സന്ദര്ഭത്തില് ആ മരുന്ന് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ? മരുന്നെഴുതിയെങ്കിലും അത് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ? അങ്ങനെ പലതും.
അത്ഭുതപ്പെടെണ്ടാ! വലിയ വലിയ ആശുപത്രികളില് അങ്ങനെ ചില പരിപാടികള് ഉണ്ട്. മരുന്നെഴുതും. വാങ്ങിപ്പിക്കും. വലിയ വിലകൂടിയ മരുന്നുകള്. പക്ഷെ ഉപയോഗിക്കില്ല. അതവര് വീണ്ടും വില്ക്കും. ചിലപ്പോള് ഒരു വയല് മരുന്ന് കൊണ്ട് ലക്ഷങ്ങള് വരെ ഉണ്ടാക്കാം.
അതു പോലെയാണു അത്യാസന്ന ഓര്ത്തോപീഡിക്ക് സര്ജ്ജറികളില് ചില റോഡുകളും മറ്റും ഘടിപ്പിക്കുന്നത്. മരണം ഉറപ്പായിക്കഴിഞ്ഞ രോഗിക്ക് വേണ്ടി അതൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചു എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ട് ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കും. മരിച്ച് കഴിഞ്ഞാല് ആരാണതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുക?
മദ്ധ്യതിരുവിതാംകൂറിലെ ഒരാശുപത്രിയില് ഇത് സ്ഥിരമായി അരങ്ങേറുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാള് അവിടെ ചികിത്സയില് ഇരുന്ന തന്റെ ബന്ധുവിനു അങ്ങനെ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയിച്ചു. രോഗി മരിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള് നേരെ സര്ജ്ജനെ പോയിക്കണ്ടു. പതിവ് മുതലക്കണ്ണീരിനും പതം പറച്ചിലിനും ശേഷം ഡോക്ടര് വിടവാങ്ങാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് വന്നയാള് പറഞ്ഞു:
"ഡോക്ടര് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ? ശവം ദഹിപ്പിച്ച് കഴിയുമ്പോള് മാറ്റിയ കമ്പി രണ്ടും കണ്ടില്ലെങ്കില് ഞാന് ഇങ്ങു വരും. അതിന്റെ കാശ് ഇങ്ങ് തന്നേക്കണം"
പെയ്മെന്റിനു പോയ ബില്ല് പെട്ടെന്ന് തിരികെ വിളിക്കപ്പെടുകയും ബില് തുകയില് നിന്ന് 43000 രൂപാ കുറയുകയും ചെയ്തു.
ഈ സംവിധാനം നിലവില് വന്നാല് രോഗികള്ക്ക് ഇതു പോലുള്ള ധന നഷ്ടം ഇല്ലാതാകും. എന്ന് മാത്രമല്ല അനാവശ്യമായി മരുന്ന് കഴിക്കുന്നതും ടെസ്റ്റുകള്ക്ക് വിധേയമാകുന്നതും ഒഴിവാക്കം. അത് വഴി ആയുര്ദൈര്ഘ്യം കൂടും.
പക്ഷെ ഈ സംവിധാനത്തോട് എതിര്പ്പ് ശക്തമായിരിക്കും. അത് സ്വാഭാവികം. കാരണം നിരിക്ഷിക്കപ്പെടാന് ആരും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. വിശേഷിച്ചും ഡോക്ടറന്മാരേപ്പോലെ ഉദ്ധൃത 'ഈഗോ'യുള്ള കൂട്ടര്.
അവര് പലതരത്തിലുള്ള പ്രസ്താവനകളുമായി രംഗത്തെത്തും. അതൊക്കെ അവഗണിക്കണം. രാഷ്ടീയ കക്ഷികള് പിന്തുണക്കരുത്. ജനം ജീവിച്ചു പോട്ടെന്നേ. എന്നാലല്ലെ രാഷ്ട്രീയമുള്ളു.
ഡോക്ടറന്മാരൊന്നും സമരത്തിനു പോവൂല്ല. ആര്.ടി.ഒ, രജിസ്റ്റ്രേഷന്, സെയില് റ്റാക്സ് തുടങ്ങിയ വരായ്ക ഉള്ള വകുപ്പില് സമരം ചെയ്യുന്നതും അവധി എടുക്കുന്നതും ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥര്ക്ക് താല്പ്പര്യമുള്ള വിഷയമല്ല.
മരുന്ന് കുറിക്കാനല്ലാതെ മറ്റൊരു പണിയും അറിയാത്ത ഡോക്ടറന്മാരുടെ കാര്യവും വ്യത്യസ്ഥമല്ല. സമരം ചെയ്താല് വരുമാനം കുറയും.
അതിനേക്കാള് വലിയൊരു ആപത്ത് ഉണ്ട്. ആശുപത്രികള് അടച്ച് പൂട്ടിയിട്ടാല് ജനം മറ്റ് വഴി തേടും. അത് സ്വയം ചികിത്സയൊ മന്ത്രവാദമോ വരെ ആകാം. ചികിത്സാ സൗകര്യമില്ലെങ്കില് ജീവിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹമുള്ളവര്ക്ക് ശരീരം തന്നെ പ്രതിരോധ ശേഷി വര്ദ്ധിപ്പിച്ച് കൊടുക്കാന് തുടങ്ങും. ചികിത്സിക്കാതെ രോഗങ്ങള് മാറുമെന്ന് അറിഞ്ഞാല് ജനം പിന്നെ ഡോക്ടറന്മാരുടെ അടുത്ത് പോകുമോ?. അത് അവരുടെ തൊഴിലിനെ ബാധിക്കും. അതിനു ഒരു തൊഴിലാളിയും അനുവദിക്കില്ല.
മുമ്പൊരിക്കല് ബ്രിട്ടനിലെ ഡോക്ടറന്മാര് രണ്ടാഴ്ച പണി മുടക്കി. ആരോഗ്യരംഗം സ്തംഭിച്ചു. ആശങ്കാകുലരായ ശാസ്ത്രവാദികള് ഒരു സര്വ്വേ നടത്തി. ഡോക്ടര് പിണങ്ങിയാല് അതു മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സിനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും?
സര്വ്വേയുടെ ഫലം ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു.
ആശുപത്രികള് അടച്ചിട്ടപ്പോള് മരണ നിരക്ക് കുറയുന്നു. ഉടനെ ഡോക്ടറന്മാര് സമരം നിര്ത്തുകയും ചെയ്തു. അതില് കവിഞ്ഞൊന്നും ഇവിടെയും സംഭവിക്കില്ല.
തീരെ നിവര്ത്തിയില്ലെങ്കില് ഇടയ്കൊക്കെ ജനം ചെയ്യുന്നതുമാകാം. നല്ല അടി കൊടുക്കുക. അടിയോളം നന്നല്ല ഒരു ഉത്തരവും!
പിന്നെ ഉന്നയിക്കാവുന്ന ഒരു ഉടക്കുണ്ട്. സാമ്പത്തിക ഭാരം! ഉറുമ്പിനു അരി ഭാരം. ആനയ്കു തടി ഭാരം. പക്ഷെ ആനക്ക് അരി ഭാരമാകുമോ?
കോടികള് മുടക്കി ആശുപത്രി പണിയാമെങ്കില് കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റര്നെറ്റുമൊക്കെ സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള ചെലവ് ഒരു ഭാരമാകുമോ?
ടെലിഫോണ് ബൂത്ത് തുടങ്ങുന്നവനുപോലും പലവിധ നിബന്ധനകള് ഉണ്ട്. അവര് അതൊക്കെ അനുസരിക്കുന്നുമുണ്ട്. അപ്പോള് ആശുപത്രികള്ക്കും, ഡോക്ടറന്മാര്ക്കും, മെഡിക്കല് സ്റ്റോറുകള്ക്കും, ലാബുകള്ക്കും അതു പോലെ ചില നിബന്ധനകള് നിര്ബ്ബന്ധമാക്കുന്നതില് ഒരു അന്യായവും പറയാനില്ല.
ഇതിന്റെ പ്രശ്നം അതൊന്നുമല്ല.
പലരും ഗവണ്മെന്റില് കൊടുക്കുന്ന കണക്കുകള് കള്ളമാണു. അതു പുറത്ത് വരും. വന്നാല് നികുതി കൊടുക്കണം. പല മാന്യപൗരന്മാരും അതിനൊന്നും തയ്യാറല്ല.
ഈ സംവിധാനം വന്നാല് കടക്കെണിയില് പെട്ട് ഉഴലുന്ന സര്ക്കാരിനു ഒരു ഗുണം ലഭിക്കും. നികുതിയിനത്തില് ഗവണ്മെന്റിനു കോടികളുടെ അധിക വരുമാനം കിട്ടും.
പൗരന്റെ ആയുസ്സിനു ദൈര്ഘ്യവും സര്ക്കാറിനു പണവും കിട്ടുന്ന ഈ കഷായം ഇത്തിരി ഏറെ കൈപ്പുള്ളതാണെങ്കിലും ബലമായി കുടിപ്പിക്കണം.